कुमारगढीबाट पैदल चेपालगाउँ पुग्दा पौनेसात बजिसकेछ । हेर्छु –टमाटरको पेटी तयार पारिरहेका टमाटरवाला गोर्खालीहरु हेर्दाहेर्दै कमिला प्वालमा छिरेझैं छाप्राभित्र छिर्न थाले । र, केहीछिनमै स्टोभ बज्न थाल्छ ।
भारतका टमाटर खेती हुने नाउँ चलेका ठाउँमध्ये एक हो –कुमारगढी । यो क्षेत्रमा रोल्पारुकुमतिरका टमाटरवाला बाक्लै छन् ।
तर कसको डेरा कहाँनेर ? पत्ता लाउन एकमदम मुश्किल । गोर्खालीका छाप्रा सर्नु बिरालोले पाठा सार्नुजस्तै हो ।
माया नमारी सोधिरहेछु, ‘घरको नौ(नाउँ) आइते, कालापारे नौ दि(कुन्नि) के राख्या’छन् ? फुपूफ्वाजु हुन्, घर रुकुमको चुनवाङ र माइत रोल्पाको राङ्कोट ।’
‘अच्चली(असाध्यै) अर्जेन्टी परेर, कारगीलबाट आएँ । ‘शिमलामा छन्’ भन्ने चिठी आएकाले शिमला गएँ । ‘सोलनमा प छन्’ भन्ने थाहा पाएपछि …। बिखर्ची भै’गेँ ।’
कालापार जानेबित्तिकै आफ्नो ‘मनको नाउँ’ राख्ने यी कालापारे पानीपधेंरा हुन्, भारतका कुनाकाप्चा । आङमा टालो हाल्न, चुलोमा आगो बाल्न, रुँदा पनि हाँस्दा पनि ‘घर–कालापार र कालापार–घर’ भन्नु र ‘हाट झर्नु’ साँझविहान उकालीओराली गरेजस्तै हो, रुकुमेरोल्पालीका । » Read more..
